W obronie wiary
47. SZATAN W NIEBIE?
47.1. Uczą, że szatan był w niebie do 1914r. Od czasu do czasu zstępował on na ziemię aby kusić ludzi, a w międzyczasie u boku Boga prowadził swą politykę. Dopiero w 1914r. Chrystus, który zaczął wtedy królować, usunął go z nieba. Wywołał on wtedy na ziemi I wojnę światową. ŚJ nie mogą zdecydować się też czy szatan został zrzucony „na ziemię” jak mówi Ap 12:9 („Wspaniały finał...” s.180), czy „w pobliże ziemi” („Wiedza, która prowadzi...” s.99). Szatana panowanie najlepiej ukazują dawne ich słowa: „W ten sposób jedno i drugie łącznie pokazuje, że przed rozpoczęciem walki i przed narodzeniem się rządu [1914r.] Diabeł wykonywał nieograniczoną władzę zarówno w niebie (niewidzialną) jak i nad narodami ziemskimi” („Rząd” s.199), „Jehowa dał swemu synowi Lucyferowi panowanie nad człowiekiem [Adamem]” (j/w. s.92), „Lucyfer i Logos byli owemi dwiema ‘gwiazdami porannemi’, które przy ugruntowaniu ziemi śpiewały pieśni na chwałę Bożą” („Przyjaciel ludzkości” s.15).
Odpowiedź. 1) Prześledźmy jak ŚJ zmieniali datę wyrzucenia szatana z nieba. W tych zmianach widać niezdecydowanie i niepewność Towarzystwa Strażnica. Najlepszym obrazem tego jest książka „Światło”, w której Świadkowie Jehowy potrafili podawać dwie różne (!) daty (1919r. oraz między rokiem 1914 a 1918; patrz poniżej) zrzucenia diabła z nieba. Może więc za jakiś czas usłyszymy nową wykładnię dotyczącą powyższej nauki?
Jeszcze jedno niezdecydowanie Świadków Jehowy rzuca się w oczy. Otóż czasem nie zmieniali oni daty, lecz miejsce upadku szatana. Albo „na ziemię” albo „w pobliże ziemi” (patrz poniżej).
Do 1925r. Towarzystwo Strażnica uczyło, że po stworzeniu człowieka i zwiedzeniu go został on wyrzucony z przed oblicza Boga („Nowe Stworzenie” s.764, 768-9; „Dokonana Tajemnica” s.579-80; „Harfa Boża” s.37). Pisano nawet: „Nawet pomiędzy dziećmi Bożymi, które się zupełnie poświęciły czynić wolę Jehowy, wiele z nich do niedawno myślało, że diabeł od pewnego czasu jest już związany i trzymany w więzieniu. Dopiero w roku 1924 jasne się stało na podstawie dowodów Pisma Św., że szatan nie jest związany...” („Światło” t.II s.325).
„W roku 1925 poznali ci wierni (...) że szatan został strącony z nieba i że teraz musi ograniczyć swoją działalność do ziemi” („Światło” t.II s.326).
„Stworzenie” 1928 s.328 „Jednak musiał nadejść czas, aby się świat Szatana skończył, a to miało się zaznaczyć jego strąceniem z nieba; i dowody biblijne świadczą, że to strącenie miało miejsce w roku 1914”.
„Proroctwo” 1929 s.253 „Między rokiem 1914 a 1918 Chrystus Jezus wielki Wykonawca woli Jehowy, strącił szatana z nieba”.
„Światło” 1930 t.I s.317 „Szatan i niebiańska część jego organizacji wyrzucony został wkrótce po roku 1914. Było to w roku 1919, to jest rok po rozpoczęciu się sądu w świątyni...”.
„Światło” 1930 t.I s.127 „Dokładna data strącenia szatana z nieba nie jest znana, lecz stało się to prawdopodobnie między rokiem 1914 a 1918, co ludowi Bożemu później zostało objawione”.
„Królestwo nadzieja świata” 1931 s.23 „W roku 1914 szatan strącony został z nieba na ziemię...”.
„Prawda was wyswobodzi” 1946 s.279 „Jednak do czasu wyrzucenia Szatana i jego demonów, mianowicie po roku 1918...”.
„Bądź wola Twoja...” 1964 rozdz.13 par.13 „istnieją biblijne powody, aby przypuszczać, że w czasie dorocznego obchodu Wieczerzy Pańskiej w dniu 26 marca 1918 roku Szatan Diabeł został zrzucony na ziemię”.
Strażnica Nr 22, 1967 s.1 „Doprowadziło to do całkowitej porażki Szatana, wskutek czego został w roku 1918 wraz ze swymi wojskami wyparty z dziedzin niebiańskich i strącony w pobliże ziemi”.
Strażnica Nr 14, 1968 s.9 „Szatan i jego demoniczni aniołowie zostali strąceni z nieba w roku 1914 n.e.”.
Strażnica Nr 7, 1969 s.10 „Księga Ezechiela opisuje Szatana w stanie poniżenia, w jakim się znalazł po zrzuceniu z nieba na ziemię, co nastąpiło podczas pierwszej wojny światowej, mniej więcej około roku 1918”.
Strażnica Nr 9, 1992 s.6 „Aż do roku 1914 Szatan miał dostęp do nieba. Sytuacja zmieniła się po ustanowieniu Królestwa Bożego, właśnie w roku 1914. (...) Szatan z demonami zostali pokonani i zrzuceni na ziemię”.
Strażnica Nr 9, 1997 s.29 „w roku 1914 zapanowało w niebie Królestwo Boże, Szatan został zrzucony w pobliże ziemi”.
Strażnica Nr 21, 1999 s.15 „Po roku 1914 Szatan został wyrzucony z nieba”.
Strażnica Nr 3, 2004 s.20 „A zatem owym wiechrzycielem jest Szatan Diabeł, a usunięcie go z nieba w roku 1914 oznaczało...”.
Jaka będzie nauka w przyszłości?
Gdy ŚJ uczą, że szatan został zrzucony w 1914r. mówią, że był sprawcą wybuchu I wojny światowej, a czego sprawcą był jak uczą, że został zrzucony w 1918r., gdy wojna się zakończyła?
ŚJ nie mogą się też zdecydować, kiedy szatan wystąpi do ostatecznej walki. „Jak znaleźć prawdziwy pokój...” (s.53) mówi: „przy końcu tego tysiącletniego panowania Szatan i jego demony zostaną na krótki czas wypuszczeni...”, a „Wspaniały finał...” (s.288) uczy: „Po upływie tysiąca lat Szatan zostanie na krótko wypuszczony...” por. s.292.
2) Job 1:6 nie mówi o spotkaniu Boga z szatanem w niebie (nie pada tam słowo niebo) jak uczą ŚJ. Bóg jest wszędzie (Dz 17:28). Nie odrzucając historyczności osoby Hioba zauważmy specyficzny rodzaj literacki tej księgi. Nie jest to żaden kronikarski opis spotkania z Bogiem, bo np. po co pytanie Pana skierowane do szatana: „Skąd przychodzisz?” Job 1:7. Czyżby On nie wiedział o tym? Występuje więc w tym opisie nadawanie Bogu przypadłości ludzkich (antropomorfizm) jak niewiedza (1:7), twarz Boga (1:11), rujnowanie człowieka (2:3) itp.
3) Szatan nie może bezpośrednio przebywać przed obliczem Pańskim, bo Hbr 12:14 mówi o tym, że bez pokoju i uświęcenia „nikt nie zobaczy Pana” („żaden nie ogląda Pana” BG). ŚJ w „Chrześcijańskich Pismach Greckich...” dodali słowo „człowiek”, aby szatanowi zrobić furtkę na przebywanie w niebie do 1914r. [w oryginale greckim nie ma tego słowa w Hbr 12:14]. Psalm 5:5 podaje, że „Ty nie jesteś Bogiem, któremu miła nieprawość, złego nie przyjmujesz do siebie w gościnę” („nie zamieszka z tobą złośnik” BG, „niegodziwiec” ks.Wu.). Hiob uczy, że „Nieprawy do Niego nie dojdzie” Job 13:16 („przed oblicze Jego obłudnik nie przyjdzie” BG). Adam zaraz po popełnieniu grzechu musiał opuścić raj, a szatana przy sobie Bóg miałby tolerować tysiące lat, czekając na wyznaczony przez ŚJ 1914 lub 1918r.?
4) Chrystus o zrzuceniu szatana mówi w czasie przeszłym: „Widziałem szatana, spadającego z nieba jak błyskawica” Łk 10:18. Nic nie mówi o 1914r. i już w czasach Jezusa jest on „władcą” złych ludzi, czyli „władcą tego świata” J 14:30. Jest władcą „mocarstwa powietrza” (Ef 2:2) a nie zasiadającym w niebie. Takie rozumienie Łk 10:18 przedstawia np. Orygenes (ur.185) „O zasadach” 1:5,5.
5) Bóg zrzucił już przed wiekami złych aniołów, których „wydał do ciemnych lochów Tartaru” (2P 2:4), więc czemu miałby zatrzymać obok siebie szatana?
6) Iz 14:12 opisując upadek króla asyryjskiego porównuje go do zrzucenia diabła: „Jakże to spadłeś z niebios, Jaśniejący Synu Jutrzenki?...”. ŚJ też ten tekst odnosili do szatana („Bądź wola twoja...” rozdz.11 par.49; Strażnica Nr 9, 1969 s.6 por. Nr 15, 1999 s.5). Patrz też Strażnica Rok XCIX [1978] Nr 16 s.9, gdzie przeczą, że tekst ten dot. szatana.
7) Ezechiel prorokuje upadek króla Tyru, któremu przypomina strącenie szatana i jego zagładę (Ez 28:19). „Mieszkałeś w Edenie (...) wobec czego zrzuciłem cię z góry Bożej i jako cherub opiekun zniknąłeś...” (Ez 28:13-16). ŚJ też ten tekst odnosili do diabła („Bądź wola twoja...” rozdz.3 par.5; Strażnica Nr 3, 1970 s.22 por. Nr 3, 1994 s.4).
8) Ap 2:13 mówi symbolicznym jęz., że szatan jest „mieszkańcem” Ziemi, a nie nieba. Gdyby szatan był w niebie i tam czynił swą wolę niezrozumiałe byłyby słowa Jezusa: „Ojcze nasz (...) niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak w niebie” Mt 6:10. Wynikałoby z tego, że uczniowie mieli prosić Boga o przybycie szatana z nieba do nich i chcieli anarchii na ziemi takiej jaka była wg ŚJ w niebie.
9) Chrystus pokonał szatana przez śmierć na krzyżu (Hbr 2:14, J 12:31), a nie w 1914r. Od tej pory nikt, nawet diabeł, nie może wyrwać chrześcijan spod opieki Ojca i Syna (J 10:28n.). Unicestwienie Jego ostatnich działań rozegra się w przyszłości (Ap 20:10).
47.2. Mówią, że Ap 12:7-13 uczy o: walce szatana w niebie, więc był on tam do 1914r.; strąceniu go wraz z jego aniołami w tym roku; oskarżaniu w niebie chrześcijan przed Bogiem do 1914r.
Odpowiedź. Prześledźmy dawną interpretację Ap 12:7 ŚJ zamieszczoną w „Dokonanej Tajemnicy”. Pozycja ta na s.225-6 uczy:
»...i stała się bitwa na niebie - pomiędzy dwiema kościelnymi władzami, pogańskim Rzymem i papieskim Rzymem;
Michał - „który jako Bóg”, papież
I Aniołowie Jego - Biskupi...
(Potykali się) walczyli ze Smokiem - starali się odebrać doczesną władzę cywilnym władzom.
Smok - Cesarski Rzym
też się potykał i aniołowie jego - czynił wszystko co możliwe aby powstrzymać wzrastającą władzę papiestwa, ale wszystko na próżno«.
Podobnie komentował ten fragm. Russell („Boski Plan Wieków” s.324; por. „Świadkowie Jehowy głosiciele...” s.79-przypis). Jak widać nie uczono o tym, że szatan był do 1914r. w niebie, a Michałem dla ŚJ nie był, jak dziś - Jezus, lecz papież, a smokiem - cesarski Rzym, a nie szatan (inna zmiana ich interpretacji Ap 12:1-17 patrz Strażnice: Rok CII [1981] Nr 24 s.16; Nr 10, 1995 s.21).
1) Ap 12:7 mówi o walce „na niebie” (BT, ks.Wu., ks.Rom., ks.Dąbr., WP, kom. KUL, BG, i inne), a nie „w niebie”, tym bardziej, że szatan jest „Władcą mocarstwa powietrza” Ef 2:2. Nie ma tam mowy o 1914r. Nawet określenie „w niebie” nie musi, uwzględniając specyficzny rodzaj literacki Ap, oznaczać tego dosłownie, bo zdanie „córę Syjonu strącił z nieba na ziemię” (Lm 2:1) nie oznacza, że Izraelici byli wtedy w niebie.
2) Strącenie diabła i jego aniołów nastąpiło przed wiekami (Łk 10:18, 2P 2:4), a nie w 1914r., o którym to roku Ap nie mówi.
3) Określenie „oskarżyciel braci naszych został strącony, ten co dniem i nocą oskarża ich przed Bogiem naszym” (Ap 12:10) nie oznacza, że w momencie jego upadku musieli być już chrześcijanie na ziemi. Oznacza ono, że ten którego nazywamy dziś i za czasów Jana „oskarżycielem”, od momentu gdy pojawili się ludzie na ziemi stał się tym, który oskarża. Czy gdy to robił musiał być w niebie? Nie, bo oskarżenia do Boga wpływają poprzez Jego Anioła (Zch 3:1). Boga nikt z grzeszników oglądać nie może (Ps 5:5, J 1:18).